انقدرها نمیارزید که یه پست بابتش اختصاص بدم، اما، از اونجایی که مصادره به مطلوب کردن و تفسیر به رأی و میل بر اساس تجربههای شخصی، هیچ فضایی برای «تفکر منطقی» باقی نذاشته، لازمه که در ابتدا خود شخص به این رجوع کنه: شکل و کیفیت تفسیرش، برخاسته از رفتاریه که باعث دریافت سیگنالهای یکریخت و مشابه شده. نکته دوم، وقتی خودت ادعای تمایز داری، نباید گزارهها رو از جز به کل تعمیم بدی. آدما دروغ میگن تا از خودشون محافظت کنن، و توهین میکنن چون پشتوانهی منطقی برای استدلالشون ندارن. اگر بر اساس الگوهای تکراری آدما رو دستهبندی میکنی، یعنی جای متغیر وابسته، مستقل و ضریب رو هم در معادلهی ذهنت از مساله، به درستی نفهمیدی!

بخواهید یا نخواهید، بدانید یا ندانید، گاهی اصل «حرفها» مهم نیستند، زمان بیانشان مهم است و این آغازیست بر پایان تعامل.

لی فی محبتکم شهود أربعة و شهود کل قضیةُ إثنان؛

خفقان قلبي،

إضطراب جوارحي،

نحول جسمي،

و إنعقاد لساني.

—محمود درویش

«در اثبات دوست داشتنم چهار گواه دارم، در حالی که برای همه چیز دو شاهد کافیست؛ تپش قلبم، لرزش بدنم، سستی جسمم و بند آمدن زبانم.»